X
 الهم صل علی محمد و آل محمد
و عــــــــجل فـــــــــــرجهم ×××××××××××××××××××× با سلام و خیر مقدم به شما بازدید کنندگان عزیز ×××××××××××××××××××× چه کسی باور کرد که دل سرد مرا آتش عشق تو خاکستر کرد با که گویم غم هجران تو را هوس زلف پریشان تورا عمر من در شرف پاییز ا ست من چو یک شاخه خشک آخرین برگ بر این شاخه تویی من بدان امیدم که بهاری دگر از راه رسد آخرین برگ مرا باد پاییز نبرد آه….وزش باد چه خوف انگیز است چه کسی باور کرد اشک جاری شده از دیده من چشمه اش آن نفس گرم توبود طپش تند دلم حاصل لمس تن نرم تو بود چه کسی باور کرد که من از عشق تو سرشار شدم مانده بودم همه خواب تا که با لمس تن گرم تو بیدار شدم تو همه بود منی تو در این کوره ره خلوت عمر همه مقصود منی چه کسی باورکرد که تو معبود منی ×××××××××××××××××××× وقتی چشمات دیگه اشکی برای ریختن نداشته با شه٬وقتی دیگه قدرت فریاد زدنم نداشته باشی ٬وقتی دیگه هر چی دل تنگت خواسته باشه گفته باشی٬ وقتی دیگه دفتر و قلم هم تنهات گذاشته با شن٬وقتی از درون تمام وجودت یخ بزنه٬وقتی چشم از دنیا ببندی وآرزوی مرگ کنی٬وقتی احساس می کنی دیگه هیچ کس تو رو درک نمی کنه٬ وقتی احساس کنی تنها ترین تنهای دنیاهستی و وقتی باد شمع نیمه سوخته اتاقتو خاموش کرد: چشمهایت را ببند و با تمام وجود از خدا بخواه که صدات کنه خدایا به دادم برس ------------------------------------- ------------------------------------- $$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$ $$_________________________$$ $$_______$$$$$$$$$$________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_________$$$$$$__________$$ $$_______$$$$$$$$$$________$$ $$_________________________$$ $$_________________________$$ $$____$$$$$_______$$$$$____$$ $$__$$$$$$$$$___$$$$$$$$$__$$ $$_$$$$$$$$$$$_$$$$$$$$$$$_$$ $$_$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_$$ $$__$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__$$ $$____$$$$$$$$$$$$$$$$$____$$ $$______$$$$$$$$$$$$$______$$ $$________$$$$$$$$$________$$ $$_________$$$$$$$_________$$ $$__________$$$$$__________$$ $$___________$$$___________$$ $$____________$____________$$ $$_________________________$$ $$_________________________$$ $$_$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$_$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$_________$$$$$___$$ $$___$$$$$$_______$$$$$$___$$ $$____$$$$$$_____$$$$$$____$$ $$______$$$$$$$$$$$$$______$$ $$________$$$$$$$$$________$$ $$_________________________$$ ----------------------------------- ----------------------------------- درکم کن این دیوونگی سخته ------------------------------------ ------------------------------------ |
فاتحه ای بخوانید از این به بعد من از دوست شر نخواهم دید سفر به خیر تو را من دگر نخواهم دید دگر برای کسی درددل نخواهم کرد دگر زدوست خودم دردسر نخواهم دید به ریگ همسفر رودخانه میگفتم از این به بعد تو را همسفر نخواهم دید قبول کن که نفاق از فراق تلخ تر است قبول کن که از این تلخ تر نخواهم دید فقط به صاحب اسمم سپردمت زیرا که تیر آهم را بی اثر نخواهم دید ........
سکوت می کنم و عشق ، در دلم جاری است که این شگفت ترین نوع خویشتن داری است تمام روز ، اگر بی تفاوتم ؛ اما شبم قرین شکنجه ، دچار بیداری است رها کن آنچه شنیدی و دیده ای ، هر چیز به جز من و تو و عشق من و تو ، تکراری است مرا ببخش ! بدی کرده ام به تو، گاهی کمال عشق ، جنون است و دیگرآزاری است مرا ببخش اگر لحظه هایم آبی نیست ببخش اگر نفسم ، سرد و زرد و زنگاری است بهشت من ! به نسیم تبسمی دریاب جهانِ جهنم ما را ، که غرق بیزاری است با تشکر از صبور خانم بابت این شعر تشنه درد
نه راحت از فلک جویم نه دولت از خدا خواهم و گر پرسی چه می خواهی ؟ ترا خواهم ترا خواهم نمی خواهم که با سردی چو گل خندم ز بی دردی دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم چه غم کان نوش لب در ساغرم خونا به میریزد من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم ز شادیها گریزم در پناه نامرادیها به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم چنان با جان من ای غم ذر آمیزی که پنداری تو از عالم مرا خواهی من از عالم ترا خواهم بسودای محالم ساغر می خنده خواهد زد اگر پیمانه عیشی درین ماتم سرا خواهم نیابد تا نشان از خک من ایینه رخساری رهی خاکستر خود را هم آغوش صبا خواهم نازک اندام
ز جام ایینه گون پرتو شراب دمید خیال خواب چه داری ؟ که آفتاب دمید
دریاب مرا. دریا
اي بر سر بالينم، افسانه سرا دريا ! افسانه عمري تو، باري به سرآ دريا .
اي اشك شبانگاهت، آئينه صد اندوه، وي ناله شبگيرت، آهنگ عزا دريا .
با كوكبه خورشيد، در پاي تو مي ميرم بردار به بالينم ، دستي به دعا دريا !
امواج تو، نعشم را افكنده درين ساحل، درياب مرا، دريا؛ درياب مرا، دريا .
ز آن گمشدگان آخر با من سخني سر كن، تا همچو شفق بارم خون از مژه ها دريا .
چون من همه آشوبي، در فتنه اين توفان، اي هستي ما يكسر آشوب و بلا دريا !
با زمزمه باران در پيش تو مي گريم، چون چنگ هزار آوا پر شور و نوا دريا !
تنهائي و تاريكي آغاز كدورت هاست، خوش وقت سحر خيزان و آن صبح و صفا دريا .
بردار و ببر دريا، اين پيكر بي جان را بر سينه گردابي بسپار و بيا دريا .
تو، مادر بي خوابي. من كودك بي آرام لالائي خود سر كن از بهر خدا دريا .
دور از خس وخاكم كن، موجي زن و پاكم كن وين قصه مگو با كس، كي بود و كجا ؟ دريا !
مرحوم فریدون مشیری کاش
چه زود میگذرد لحظه هایمان باهم / دقیقه های خوش و آشناییمان باهم تو رفتی و من این را به چشم خود دیدم / میان فاصله ی ردپایمان باهم تمام فکر مرا این سوال پر میکند که آیا / فرق میکند خدایمان باهم ؟ قبول کن پس از آن روز و آخرین دیدار / کمی عوض شده حال و هوایمان باهم برای اینکه بفهمی چه میکشم ای کاش / عوض شود دو سه ثانیه جایمان باهم .
شکوه
به شکوه گفتم برم ز دل / یاد روی تو آرزوی تو به خنده گفتا نرنجم از / خلق و خوی تو یاد روی تو ولی ز من دل چو برکنی / حدیث خود بر که افکنی هر کجا روی وصله منی / ساغر وفا از چه بشکنی؟ گذشتم از او به خیره سری / گرفته ره مه دگری کنون چه کنم با خطای دلم / گرم برود آشنای دلم به جز ره او نه راه دگر/ دگر نکنم خطای دگر نشد
به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد
از فاضل نظری طوفان خشم
 نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| پنجشنبه 1391/01/24 | 10:39 قبل از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | حالا که
حــــالا که تو اوج غمـــــــــم دوروبرم چــــه می کنـــی؟
بــه اون بی رحـــــمی دلــــت، به ســــردی همون نـــگات حــــالا که دارم میـــــــمیرم دلــــــم نمی خواد بمــــــونی خـــــسته شدم از عاشـــــقی، خدا خودت خوب میـــدونی نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| سه شنبه 1390/12/16 | 6:5 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ شعر عاشقانه █▓▒ | هر کجا  هر كجا بروی مرا خواهی دید
تمام ِ شهر را دیوانه وار با خیالت ، قدم زده ام... می آموزی
کم کم تفاوت ظریف میان نگه داشتن یک دوست
نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| سه شنبه 1390/11/04 | 12:37 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | میتونم
میتونم تو لحظه های بی کسیت، واسه تو مرحم تنهایی باشم! میتونم با یک بغل یاس سفید، تو شبات عطر ترانه بپاشم! میتونم از آسمونا واسه تو، صد تا ستاره بچینم! میتونم حتی اگه دلت نخواد، واسه تو روز هزار بار بمیرم! میتونم با تو به هرجا برسم، تویه خواب اسمتو فریاد بزنم! میتونم قصه ی دیوونگیمو، تویه کوچه های شهر داد بزنم! میتونم تا به همیشه پابه پات، تویه هر قصه کنارت بمونم! میتونم زیر پر ستاره ها، واست از لیلی و مجنون بخونم!
میتونه نگاه مهربون تو، منو تا مرز شقایق ببره! میتونه قشنگیه برق چشات، منو از یاد حقایق ببره! میتونه صدایه گرم خنده هات، همه قصه هامو رویایی کنه! میتونه گرمای مهربونیهات، همه زندگیمو مهتابی کنه! میتونه وجود سردو خستمو، شوق دیدار تو مبتلا کنه! میتونه حس غریب بودنت، دردایه زندگیمو دوا کنه!
میتونی تو خستگی هایه تنت، به منو شونه ی من تکیه کنی! میتونی با یه نگاه زیر چشم، دل کوچیکمو دیوونه کنی!
میتونن رازقیای باغچمون، تا همیشه بویه دستاتو بدن! میتونن حتی اگه خودت نخوای، واسه من از عشق تو خبر بدن! شب
شب شد و نور چشات مهتابو بُرده ز یاد خنده چشمایِ تو غمامو داده به باد جادویِ چشمایِ تو واسه من باده ناب قصه خواستن تو قصه تشنه و آب خنده عشق تو،جادویِ چشم تو قصه تشنه و آب بدون عشق تو،جادویِ چشم تو زندگی همه سراب جادویِ چشم تو شده این قلبِ دیوونه من که محبتو تو چشمایِ تو میخونم به یک نگاهِ ناز تو فدا کنم جونم خنده عشق تو،جادویِ چشم تو قصه تشنه و آب بدون عشق تو،جادویِ چشم تو زندگی همه سراب وای وای از اون جادویِ چشات وای وای از اون جادویِ نگات وای وای از .... قاصدک  قاصدک غم دارم غم آوارگی و دربدری غم تنهایی و خونین جگری قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند مادر من غم هاست مهد و گهواره من ماتم هاست قاصدک دریابم ! روح من عصیان زده و طوفانیست آسمان نگهم بارانيست قاصدک غم دارم غم من صحراهاست افق تیره او ناپیداست قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی و به تنهایی خود در هوس عیسایی و به عیسایی خود، منتظر معجزه غوغایی قاصدک زشتم من،زشت چون چهره سنگ خارا زشت مانند زال دنیا قاصدک حال گریزش دارم می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست پستی،مستی و بد مستی نیست می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست شاید آن نیز فقط یک رویاست!! سوگند
به عشق پاک تو سوگند می خورم آری که بی تو می گذرد لحظه ها به دشواری چقدر خسته و بی روح و زرد می گذرند به پیش چشم من این روزهای تکراری ببین چگونه زمین گیر گشته ام بی تو ز بس می وزد از هر طرف گرفتاری اسیر تیره شب بی پناهی و دردم بدون تو منم و این کویر بیزار ی بیا مرا به نسیم تبسمی دریاب تویی که از گل و عطر بهار سرشاری تمام باغ دلم پر شکوفه خواهد شد اگر که سبز نگاهت مرا کند یاری تو شاه بیت غزلهای ناب من هستی و صادقانه بگویم قسم به چشمانت هنوز هم به امید تو زنده ام اری نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| پنجشنبه 1390/10/15 | 10:54 قبل از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | دلم گرفته دلم گرفت از آسمون هم از زمین هم از زمون آه ای دل غمگینم  آه اي دل غمگين، كـه به اين روز فكندت؟!
فريـاد كـه از يـاد برفت آن هـمه پندت اي مرغـك سرگشـته، كداميـن هوسآموز بي بال و پَرَت ديد و چنيـن بست به بندت؟ اي آهـوي تنهـاي گـريـزانِ پـريشـان خون ميچكـد از حلقـهي پيچان كمندت اي جـام بـه هـم ريختـه، صد بار نگفتم: بـا سنـگـدلان يـار مشـو ميشكننـدت آه، اي دلِ آزرده، دريـن هستـي كـوتـاه آتـش بـه سـرم مـيرود، از آه بلنـدت جـان در صدف شعر، گُهر كردي و گفتـي صـاحبنظراننـد، پشـيـزي بِـخـرندت ارزانتـرت از هيـچ گـرفتنـد و گذشتنـد امـروز ندانـم كه فـروشنـد به چنـدت؟ جـان دادي و درسي به جهـان يـاد گرفتي ارزانتـر از ايـن، درس محبـت ندهنـدت عشق
عشق گاهی خواهش برگ است در اندوه تاک
عشق گاهی شور رستن در گیاه
عشق
دلگیرم از آن دل که در آن حس تملک
دل در تب و طوفان تنوع طلبی چیست؟
خودبینی و خودخواهی اگر معنی عشق است،
از وهن خیانت به امانت چه بگویم
شرمنده عشقیم و دل منجمد ما
مقصود من از عشق نه این حس مجازی ست
منتظر
سکوت می کنم به اندازه آغاز دنیا به بزرگی هیچ!
منتظر یک انفجار بزرگ شاید که دنیای جدیدی متولد شود که به واژه هایم رنگ عادت نپاشاند دنیایی که در آن سهم من از هیاهو گوشی باشد که صدای سکوتم را بشنود... ندیدم بعضی از آدم ها آنقدر نگاهشان، چشم هایشان، دست هایشان مهربان است که دلت میخواهد یکبار در حقشان بدی کنی و نامهربانی و ببینی نگاهشان،چشم هایشان،دست هایشان وقتی نامهربان می شود چگونه است! در نهایت حیرت تو می بینی مهربان تر می شوند انگار بدیت را با خوبی نامهربانی ات را با مهربانی پاسخ می دهند. چقدر دلم تنگ است برای دیدن چنین آدم مهربانی. باور کن
باورکن که پروانه بدون شمع می میرد و ریحانه به یاد خنده هایت پونه می چیند تو باور کن که شبها تا سحر در انتظارم من هنوز از دوری چشمان مستت داغدارم من تو باور کن پرستو ها ز هر لبخند تو شادند و بی تو نسترن های سپید از شاخه افتادند تو قلبت را به من بسپارو من را رنگ ساغر کن کسی باور نکرد اما تو باور کن تو باور کن شبی شبی آرام میگیرم در اقیانوس چشمانت نگاهت می کنم با نوری از فانوس چشمانت شرنگ زندگی طعم عسل دارد زمانی که صدایم می زنی با ضربه ی ناقوس چشمانت همیشه یک دو راهی بین تنها ماندن و رفتن دلم می ترسد از نیرنگ اختاپوس چشمانت و استدلال من از آخرین برق نگاهت شد لهیب شعله های آتش ققنوس چشمانت نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/09/02 | 4:39 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | در عبور در عبور از چشم های خیس آبی پوش تو میروم با دستهایی خالی از آغوش تو وای بر من حرف تلخ بی وفایی می زند واکنش های لب پژمرده ی خاموش تو می گذاری کوله بار درد را بر دوش من می گذارم کوله بار عشق را بر دوش تو بغض کن اینبار شاید آسمان هم بغض کرد زیر باران شعر هم رقصید دوشادوش تو گرم انکار منی این چتر را با خود ببر وقت رفتن خیس خواهد شد کمی تنپوش تو حس و حال مبهمی دارم ولی انگار من میروم با دستهایی خالی از آغوش تو نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/09/02 | 4:38 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | باید نوشت باید نوشت حرف تو را در حضور آب تا رنگ غصه پاک شود با مرور آب دلداه ای به کندی ارابه می رود تا این کجاوه کج گذرد از عبور آب هر چند سیل تخت سلیمان نمیبرد شاید به تخت شاه رسد پای مور آب سنگی براه برکه بگیرد رگ وجود مجنون دوباره دل سپرد بر شعور آب بیرنگ خواست زنده کند آب هر چه هست تلخ حقیقتی که نریزد به شورآب یک دست مانده باز به پاروی قایقی دست دگر اشاره به امواج روی آب صیاد فتنه آب گل آلود کرده است حالا نگر به ماهی چشمان کور آب نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/09/02 | 4:38 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | کسی نبود کسی نبود دلش را کمی تکان بدهد به روی دست بگیرد به تو نشان بدهد و شاعرت بشود در هجوم ثانیه ها برای بودن با تو به او زمان بدهد کسی نبود که در سرزمین آینه ها به دست آرش احساس او کمان بدهد و خواست زیر نگاهت هزار تکه شود و تکه های دلش را به کهکشان بدهد و مرد می گذرد از حوالی چشمت چه می شود که نگاهت به او امان بدهد نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/09/02 | 4:37 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | اتاق
من اتاقی می خواهم که در آن عشق ببافم هر روز و به صدای خوش فردا گوش کنم دست بردارم از اندوه نسیم و گلی را بکشم بی خارش من اتاقی می خواهم پر پرواز غزل و یه دفتر پر عطر زنبق و یه خودکار به رنگ احساس تا درونش بنویسم از تو از تو که همان گم شده مرموز خواب شبهای منی من تو را می دیدم صورتت آبی بود و نگاهت بی شرم شرم از تو دور بود تو به من نزدیک و نزدیک تر وشبی بود که عاشق بودم در خیالم با تو زندگی ها کردم با خیال سبزت گونه هایم خیس از شبنم احساست و دلی که اسیر داشتن تو شده است من تو را در اتاقم دیدم با همین چشمانم تو چه عاشق بودی در شب دستانم چقدر فاصله .......  چه قدر فاصله اینجاست بین آدمها چه قدر عاطفه تنهاست بین آدمهاکسی به حال شقایق دلش نمی سوزدو او هنوز شکوفاست بین آدمهاکسی به نیت دل ها دعا نمی خواندغروب زمزمه پیداست بین آدمهاچه می شود همه از جنس آسمان باشیمطلوع عشق چه زیباست بین آدمهاتمام پنجره ها بی قرار بارانندچه قدر خشکی و صحراست بین آدمهابه خاطر تو سرودم چرا که تنها تودلت به وسعت دریاست بین آدمها یادمان باشد
سر سجاده عشق
جز برای دل محبوب دعایی نکنیم
یادمان باشد از این پس خطایی نکنیم
گرچه در خود بشکستیم صدایی نکنیم
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم
روزی که مرا بر گل
روزی که مرا بر گل رویت نظــــــر افتاد احساس نمودم که دلم در خطر افتاد زیبایی گلهای بهار از نــــظر افـــــتاد
می خواستم از چشم تو محفوظ بمانم کز برق نگاه تو به جانــــم شــــرر افتاد گفتم نشـــــود راز دلـــــم فـاش ولیکن دل خون شد و از پرده چشمم بدر افتاد هر کس که شراب از خم چشمان تو نوشید مخمور نگــاه تــــو شــــد و بی خــــبر افتاد گـــنجینه اســـــرار ازل بود دل مـــن امروز اگر پیش تو بی سیم و زر افتاد
چقدر دور هستم
چقدر من دورم از هدف. یادته؟
يادته گريه ميکردم که تورو خدا نرو؟ يادته داد ميزدم راهي جاده ها نشو؟ يادته بهت ميگفتم تو بري تموم ميشم؟ يادته با خنده گفتي بيخيال ميخوام برم؟ يادته عشقمونو سپردي دست انتقام؟ يادته روزي رو که گفتي نميموني باهام؟ يادته ساده گذشتي از منو شباي من؟ يادته رفتي و کشتي همه لحظه هاي من؟ يادته وقتي ميرفتي زير بارون و تگرگ؟ يادته گفتي تمومه ديگه روزاي قشنگ؟ يادته سوختم و ساختم تا که از دست ندمت؟ يادته پس زدي دستمو تو وقت رفتنت؟ يادته راضي بودم بميرم از پيشم نري؟ يادته قسم ميدادم منو از ياد نبري؟ يادته گفتم عزيزم هرچي تو بگي همون؟ يادته منو فروختي به نگاه ديگرون؟ یادته اثر نداشت هرچي قسم دادم بهت؟ يادته گذشتم از آرزوهام به خاطرت؟ يادته پشتتو کردي به تموم خاطرات؟ يادته لحظه اي رو که افتادم به دست و پات؟ تو شايد يادت نياد من ولي اما يادمه که از اون روزي که رفتي تنها مونسم غمه تو شايد يادت نياد من ولي اما يادمه برو خوش باش بي وفايي تو نميگم به همه... گفتی گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست او رفت  او تمام غنچه ها را چید و رفت
های و هوی گریه را نشنید و رفت
از تمام فصلها او کرد عبور
با صدای خسته ای خندیدو رفت از اقاقی تا اقاقی راز داشت
رازها در قلب من پاشید و رفت من برایش حرفهایی داشتم
با تمام گرمیش لرزید و رفت از تبار لاله و آلاله بود
بر دلم مشتی نمک پاشید و رفت با تمام اشکهایش سوختم
اشک را بر گونه هایم دید و رفت چون دل او با بیانش فرق داشت
از برای حادثه ترسید و رفت در دلم شوری به پاشد چون که او
خاطراتش را به من بخشید و رفت آمد اما ........
آمد اما در نگاهش آن نوازشها نبود چشم خوابآلودهاش را مستی رویا نبود نقش عشق و آرزو از چهرهی دل شسته بود عکس شیدایی در آن آیینهی سیما نبود لب همان لب بود اما بوسهاش گرمی نداشت دل همان دل بود اما مست و بیپروا نبود در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف گوهر اشکی که من میخواستم پیدا نبود برلب لرزان من فریاد دل خاموش شد آخر آن تنها امید جان من تنها نبود جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود ای نداده خوشهای زان خرمن زیباییام تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود محبــــــــــــت
نام تو رو آورده ام دارم عبادت ميكنم شعری از پروفسور هشترودی در مورد ریاضی
منحنی قلب من، تابع ابروی توست خط مجانب بر آن، کمند گیسوی توست حد رسیدن به تو، مبهم و بی انتهاست بازه تعریف دل، در حرم کوی دوست چون به عدد یک تویی من همه صفرها
آن چه که معنی دهد قامت دلجوی توست گرمی جان بخش او جزئی از آن خوی توست
بی تو وجودم بود یک سری واگرا
ناحیه همگراش دایره روی توست چه می دانی ؟
تو از دردی كه افتادست بر جانم چه می دانی؟
دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی تمام سعی تو كتمان عشقت بود در حالی كه از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی فقط يك لحظه آری با نگاهی اتفاق افتاد چرا عاقل كند كاری كه بازآرد پشيمانی؟ حضور در حضور خارها هم میتوان یک یاس بود
در هیاهوی مترسکها پر از احساس بود می شود حتی برای دیدن پروانه ها شیشه ها ی مات یک متروکه را الماس بود دست در دست پرنده،بال در بال نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود سنگ گور ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
منبع : تالار رهگذر http://www.rahgozar.gigfa.com چوپان راستگو از لای كتاب من در آمد چوپان دروغگو قسم خورد می گفت:دروغگو دگر نیست آن دیو دروغگوی من مرد می گفت:تو رو خدا نگویید چوپان دروغگو به من باز من آدم خوبی ام ازین پس گر خوب نبوده ام از آغاز از هرچه دروغ توبه كردم با من همه خوب و یار باشید با راستی و درستی چون من از غصه و غم كنار باشید چوپان درستكار برگشت تا لای كتاب من بخوابد او نور شد و شبیه خورشید می خواست از آسمان بتابد. باران
در بلندای قله برفی آرزوها كه زره زره آب می شوند روزگارم را با باران اشك هایم می شویم همراه با طعم كس تنهایی و این چنین است كه: روزها دلم ابری ست و شب هایم با خط كشیدن روی شیشه های بخار زده می گذرد. باران کاش بارانی ببارد ، قلبها را تر کند دنیای ما
تو دنياي بزرگ ما هركي يه سازي ميزنه فرهاد يه كوه و ميكنه شيرين دلش رو ميشكنه مجنون تموم عمرشو اسير ليلي ميمونه ليلي همش از رفتن و جدايي آواز ميخونه زمونه مون زمونه مجنوناي قلابيه به چشم ليلياي شهر لنزاي سبز و آبيه فرهاد كوه كن ديگه نيست شيرين به تلخي ميزنه عاشقي از مد افتاده عهدا يه روزه ميشكنه
يكي ليلي يكي مجنون ، يكي خوشحال يكي داغون يكي فرهاد يكي شيرين ، يكي شاد يكي غمگين
هركي يه سازي ميزنه كي ميدونه چاره چيه قلبا همه سنگي شدن كي ميدونه كي به كيه وقتي يكي واسه دلش تو بارون آواز بخونه همه بهش ميخندن و ميگن ديوونه س ديوونه هركي واسه يه دلخوشي از صبح تا شب جون ميكنه يه كسي عاشق ميشه و يكي دلارو ميشكنه يكي ميگه كه عاشقي فقط يه قصه س تو كتاب اون يكي چشم مي بنده و عشقشو ميبينه تو خواب
يكي ليلي يكي مجنون ، يكي خوشحال يكي داغون يكي فرهاد يكي شيرين ، يكي شاد يكي غمگين رفتن تو خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد که تو رفتي و دلم ثانيه اي بند نشد لب تو ميوه ي ممنوع ولي لب هايم هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد با چراغي همه جا گشتم و گشتم در شهر هيچ کس، هيچ کس اينجا به تو مانند نشد هر کسي در دل من جاي خودش را دارد جانشين تو در اين سينه خداوند، نشد خواستند از تو بگويند شبي شاعر ها عاقبت با قلم شرم نوشتند ،نشد می روم
می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست آنچـــــنان که تارو پود قلب من از هــــم گسست می روم با زخم هـــــایی مانده از یک سال سرد آن همه برفی که آمـــــد آشـــــــیانم را شکست می روم اما نگویــــــــی بی وفــــــا بود و نمــــاند از هجوم سایه هــــا دیگر نگــــــاهم خسته است راســــــتی : یادت بمــــــــاند از گـناه چشم تو تاول غــــــربت به روی باغ احســــــاسم نشست طـــــــرح ویران کـــردنم اما عجیب و ســــــاده بود روی جلد خاطــــراتم دست طوفــــــان نقش بست یارا سخن از دل ما می گویی
من صبورم اما... به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم من صبورم اما... چقدر با همه ي عاشقيم محزونم! و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم من صبورم اما... بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم بي دليل از همه ي تيرگي تنگ غروب و چراغي که تورا از شب متروک دلم دور کند من صبورم اما... آه اين بغض گران صبر چه مي داند چيست....
حالیست مرا
حالیست مرا شگفت حالی ست مرا با یاد تو هر لحظه خیالیست مرا ان بال که در هوای عشقت نزنم بالی نبود که خود و بالیست مرا حالیست مرا که در نیابی ان را یا بی تو مگر شبی به خوابی ان را اموختنی نیست که خود امدنی ست عشق است و مجوی در کتابی ان را حالیست مرا که بر جهانش ندهم ان را به ازای نقد جانش ندهم عشق است متاع ما و قیمت دانیم رو رو که زدست رایگانش ندهم حالیست مرا که فاش و غوغا نشود معلوم گروه بی سر و پا نشود ان کس که بلای عشق بر جانش زد دیوانه بود اگر چه دروا نشود حالیست مرا که داستانش نکنند جز برخی جان عاشقانش نکنند این شعله شاد را هربه هر کس ندهند تا در تب عشق امتحانش نکنند حالیست مرا که شادی جان من است خوش هدیه به جان من زجانان من است شوریست مرا شگفت عشق میدانم و من پایان چنین شگفت پایان من است
------------- واست بی تابمو بی خوابمو می دونی دلتنگم واست می میرمو درگیرمو با دنیا درجنگم منو تنها نذار از روزگار با اینکه دل خستم واست دیوونمو می مونمو تا آخرش هستم داره می باره بارونو تو نیستی شده این خونه زندونو تو نیستی چقدر حس بدیه حس تنهایی دارم می شکنم آسونو تو نیستی دارم از بین میرم توی این دلتنگی داره دل می گیره بی تو از بی رنگی دارم ازبین میرم توی این خاموشی کاش می شد می بردی منو با آغوشی نمیشه با نبودت ساده سرکرد نمیشه سالم از این غم گذر کرد داره می باره بارونو ......... رها
عاشقی
فکر ......
از فکر من بگذر خیالت تخت باشد
عــــــــــــــــذا ــــــــــــــــــــــــــــــــب غزل که دست خودم نیست ، گاه مجبورم
عذاب می کشم از بی کسی و تنهایی
نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/06/23 | 1:57 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | کاشکی عاشقت نمی شدم
فرصت ما تموم شده بايد از اين قصه بريم
فرصت ما تموم شده بايد از اين قصه بريم
اجازه اجازه هست که عشقتو تو کوچه ها داد بزنم...؟ رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم...؟ اجازه هست که هر نفس ترانه بارونت کنم...؟ ماه و ستاره رو بازم فدای چشمونت کنم...؟ اجازه هست که خنده هات قلبمو از جا بکنه...؟ بهت بگم عاشقتم, دوستت دارم یه عالمه...؟ اجازه هست بهت بگم عشق تو, توی سینه امه...؟ اجازه هست نگاهتو توی خاطرم قاب بکنم...؟ چشمی که بد خواهمونه, به خاطرت خواب بکنم...؟ اجازه فریاد بزنم:توی قلبمی تا به ابد...؟ اجازه هست کنار تو به اوج ابرا برسم...؟ دست تو توی دستم و برم به فردا برسم...؟ اجازه هست دریا بشم, کویر رو پیمونه کنم...؟ تو صدف دلم بشی, من توی دلت خونه کنم...؟ اجازه هست یه لحظه باز توی چشات نگاه کنم...؟ بایک نگاه بی ریا روی غم رو سیاه کنم...؟ اجازه هست....................؟؟؟؟ بشنو هرچند ساده بود خیال رسیدنت
همراز بی نگاهِ عشق مجنون نيز ليلايي نداشت خسته می روم خسته و افسرده و زار تجربه و خاطره و گذر عمر کجایی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ کجایی که ببینی من هنوزم دارم تو حسرت چشات می سوزم روزو شبا به دنبال یه راه چارم که بازم پامو تو قلبت بذارم همش کلافه امو تو فکر اینم که هر جوری شده تورو ببینم ببینم که بهت بگم ببخشد دلم حرف تورو هیچ وقت نفهمید یه وقتایی میام کنار خونه همون وقتایی که دارم بهونه یه چند وقته بهونتو می گیرم دلم خرابه و دارم میمیرم غریبه ها نتونستن بفهمن یه ذره از دلو از حرفای من پشیمونی مثه غصه می مونه تموم خنده هاتو می سوزونه پشیمونم پشیمونم پشیمون پشیمونم برات مغرور بودم تو بودی و ولی با تو نبودم تو بودی من از تو دور بودم...! کسی جاتو نمی تونه بگیره برای گفتن این حرفا دیره می دونم که دیگه دوسم نداری ولی تو توی قلبم موندگاری می دونم دیره و دیگه تمومه ولی چی کار کنم که آرزومه دوباره تو بشی چراغ خونم منم پیشت باشم دردت بجونم....! ای همه ی وجودم ای تو جاری شده در قشنگ ترین دقایقم ای تو با من آشنا ناجی قلب عاشقم ای تو پیدا شده در لحظه ی التهاب دل ای تو در سکوت شب بهانه های قصه ام کسی مثل تو تو حرم نفسم جاری نشد کسی جز تو به سرم دست نوازش نکشید کسی مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد کسی قلب منو مثل تو به آتیش نکشید عاقبت عشق دروغی و فریبنده ی تو منو تا مرز بد لحظه ی بد نامی کشوند...! تو ............ تو یه حسی یه ترانه یه صدایی واسه آغاز نمی گم پرنده هستی تو یه شوقی واسه پرواز تو نه دریا نه کویری تو نه بارون نه تگرگی زیر رقص ناز بارون تو گلی غنچه ای برگی تو یه لحنی واسه بارون تو یه امید واسه برفی توی این سکوت سنگین یه بهونه واسه حرفی تو برام یه تکیه گاهی توی آسمون تو ماهی تو همون حس قشنگی یه نگاه آشنایی... درد دل کاش وقتی زندگی فرصت دهد گاهی از پروانه ها یادی کنیم کاش بخشی از زمان خویش را وقف قسمت کردن شادی کنیم کاش گاهی در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم فاصله های میان خویش را با خطوط دوستی مبهم کنیم کاش وقتی آرزویی میکنیم از دل شفاف مان هم رد شود مرغ آمین هم از آنجا بگذرد حرف های قلبمان را بشنود باز باران ........ دیروز ...
و اما امروز.... باز باران بی ترانه... باز باران با تمام بی کسی های شبانه... می خورد بر مرد تنها ...می چکد بر فرش خانه... باز می آید صدای چک چک غم... باز ماتم من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده... نمی دانم... نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست؟... نمی فهمم... چرا مردم نمی فهمند که آن کودک... که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد... کجای ذلتش زیباست؟ باز نوبت ..........
باز یک غزل حکایت کسی که عاشق است
چه زیباست بخاطر تو زیستن ... و برای تو ماندن... به پای تو بودن... و به عشق تو سوختن !
و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو بودن و برای تو گریستن ... ! ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگیست ... ! بدون تو و به دور از دستهای مهربانت زندگی چه تلخ و ناشکیباست ... ! چه زیباست بخاطر تو زیستن ... ثانیه ها را با تو نفس کشیدن ... زندگی را برای تو خواستن ... ! چه زیباست عاشقانه ها را برای تو سرودن ... ! بدون تو چه محال و نا ممکن است زندگی... ! چه زیباست بیقراری برای لحظه ی آمدن و بوئیدنت ... ! برای با تو بودن و با تو ماندن ... برای با هم یکی شدن ... ! کاش به باور این همه صداقت و یکرنگی می رسیدی ! ای کاش می دانستی مرز خواستن کجاست ...!!!! و ای کاش می دیدی قلبی را که فقط برای تو می تپد ... !
ادامه مطلب ... خسته نشو دلم ....... مدام در دریای زندگی پارو بزن
بشتابید ای ثانیه ها .. دقیقه ها منتظرند با دستانی گشوده و لبخندی بر لبانشان دل من .. تو نیز از پای منشین که جاده های زندگی سکون را نمی شناسند هیچ در حرکت است که به اوج می رسی یک روز پس عجله کن .. هم پرواز رویاهایت .. بر بال ابرها باش نگاه در نگاه زندگی بدوز دوباره و سوت زنان طی کن مسیر زندگی گوش کن دلم .. صدایی تو را می خواند مدام صدایی در انتهای جاده که به تو می گوید تا رسیدن به قله راهی نیست .. خسته نشو نفس بگیر دوباره و دست به زانو بزن و تکیه کن به پاهایت که ناتوان شدند کنون امید داشته باش .. که بی امید .. روز هم همچو شب سیاه و دلگیر می شود زنده باد دلم که پر امید .. به سوی هدف روانه است اگرچه این هدف روی قله هست اگرچه راه دور و مسیر دشوار می نمایدش زنده باد دلم که سخت جانی می کند مدام تا نبیند مرگ خود ... در طوفان زندگی دلم گرفت ای هم نفس دلم گرفت ای هم نفس قفس
چه شب ها که سوی تو پر می زدم به خواب غریب تو سر می زدم رها کرده بودی مرا در قفس در بسته را بیشتر می زدم! دلی نازک از شیشه دارم..بیا! اگر در دلت ریشه دارم..بیا! اگر نه..بیا بشکن این خسته را برای تو هم تیشه دارم ..بیا! بیا بشکن این عهد نشکسته را رها کن من بال و پر بسته را در این قفس رابیا باز کن! پریشان نکن مرغکی خسته را! ... ..که این لحظه ها بی نفس مانده ام کویری پر از خار و خس مانده ام کبوتر ..کبوتر..دلم پر زده ست ولی باز هم در قفس مانده ام ... ..اگرچه خیالات ما درهم است برای وجودت سند محکم است بخواهی اگر..می رسی !نه !ببخش! بزرگی تو و این برایت کم است! چشم براه آرزوئي است مرا در دل كه روان سوزد و جان كاهد هر دم آن مرد هوسران را با غم و اشك و فغان خواهد
بخدا در دل و جانم نيست هيچ جز حسرت ديدارش سوختم از غم و كي باشد غم من مايه آزارش
شب در اعماق سياهي ها مه چو در هاله راز آيد نگران ديده به ره دارم شايد آن گمشده باز آيد
سايه اي تا كه بدر افتد من هراسان بدوم بر در چون شتابان گذرد سايه خيره گردم به در ديگر
همه شب در دل اين بستر جانم آن گمشده را جويد زينهمه كوشش بي حاصل عقل سرگشته به من گويد
زن بدبخت دل افسرده ببر از ياد دمي او را اين خطا بود كه ره دادي به دل آن عاشق بد خو را
آن كسي را كه تو مي جوئي كي خيال تو بسر دارد بس كن اين ناله و زاري را بس كن او يار دگر دارد
ليكن اين قصه كه مي گويد كي به نرمي رودم در گوش نشود هيچ ز افسونش آتش حسرت من خاموش
مي روم تا كه عيان سازم راز اين خواهش سوزان را نتوانم كه برم از ياد هرگز آن مرد هوسران را
شمع اي شمع چه مي خندي؟ به شب تيره خاموشم به خدا مردم از اين حسرت كه چرا نيست در آغوشم نا آشنا باز هم قلبي به پايم اوفتاد باز هم چشمي به رويم خيره شد باز هم در گيرودار يك نبرد عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لب هاي من تشنه ئي سيراب شد، سيراب شد باز هم در بستر آغوش من رهروي در خواب شد، در خواب شد
بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز خود نمي دانم چه مي جويم در او عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود بگذرد از جاه و مال و آبرو
او شراب بوسه مي خواهد ز من من چه گويم قلب پر اميد را او بفكر لذت و غافل كه من طالبم آن لذت جاويد را
من صفاي عشق مي خواهم از او تا فدا سازم وجود خويش را او تني مي خواهد از من آتشين تا بسوزاند در او تشويش را
او بمن مي گويد اي آغوش گرم مست نازم كن، كه من ديوانه ام من باو مي گويم اي ناآشنا بگذر از من، من ترا بيگانه ام
آه از اين دل، آه از اين جام اميد عاقبت بشكست و كس رازش نخواند چنگ شد در دست هر بيگانه اي اي دريغا، كس بآوازش نخواند ریا کار بر روی ماه نگاه خدا خنده می زند پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع طوفان طعنه خنده ما را زلب نشست ماییم، ما که طعنه زاهد شنیده ایم آن آتشی که در دل ما شعله می کشد بگذار تا به طعنه بگویند مردمان ندارم چی می شه می نویسم آدما رو دوس ندارم نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| چهارشنبه 1390/02/28 | 1:16 بعد از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | گذشتم گذشتم از تو که ای گل چو عمر من گذرانی روزگار اگر چه روز من و روزگار مي گذرد حال ندارم خودمو،اونا رو حتی تو رو دوس ندارم به که باید دل بست به که باید دل بست؟ به که شاید دل بست؟ سینه ها جای محبت، همه از کینه پر است . هیچکس نیست که فریاد پر از مهر تو را ـ گرم، پاسخ گوید نیست یکتن که در این راه غم آلوده عمر ـ قدمی، راه محبت پوید *** خط پیشانی هر جمع، خط تنهائیست همه گلچین گل امروزند ـ در نگاه من و تو حسرت بیفردائیست . *** به که باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ نقش هر خنده که بر روی لبی میشکفد ـ نقشه یی شیطانیست در نگاهی که تو را وسوسه عشق دهد ـ حیله پنهانیست . *** زیر لب زمزمه شادی مردم برخاست ـ هر کجا مرد توانائی بر خاک نشست پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شکست به که باید دل بست؟ به که شاید دل بست؟ *** خنده ها میشکفد بر لبها ـ تا که اشکی شکفد بر سر مژگان کسی همه بر درد کسان مینگرند ـ لیک دستی نبرند از پی درمان کسی *** از وفا نام مبر، آنکه وفاخوست، کجاست ؟ ریشه عشق، فسرد واژه دوست، گریخت سخن از دوست مگو، عشق کجا ؟ دوست کجاست ؟ *** دست گرمی که زمهر ـ بفشارد دستت ـ در همه شهر مجوی گل اگر در دل باغ ـ بر تو لبخند زند ـ بنگرش، لیک مبوی لب گرمی که ز عشق ـ ننشیند بلبت ـ به همه عمر، مخواه سخنی کز سر راز ـ زده در جانت چنگ ـ بلبت نیز، مگو *** چاه هم با من و تو بیگانه است نی صد بند برون آید از آن، راز تو را فاش کند درد دل گر بسر چاه کنی خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند گر شبی از سر غم آه کنی . *** درد اگر سینه شکافد، نفسی بانگ مزن درد خود را به دل چاه مگو استخوان تو اگر آب کند آتش غم ـ آب شو، « آه » مگو . *** دیده بر دوز بدین بام بلند مهر و مه را بنگر سکه زرد و سپیدی که به سقف فلک است سکه نیرنگ است سکه ای بهر فریب من و تست سکه صد رنگ است *** ما همه کودک خردیم و همین زال فلک با چنین سکه زرد ـ و همین سکه سیمین سپید ـ میفریبد ما را هر زمان دیده ام این گنبد خضرای بلند ـ گفته ام با دل خویش: مزرع سبز فلک دیدم و بس نیرنگش نتوانم که گریزم نفسی از چنگش آسمان با من و ما بیگانه زن و فرزند و در و بام و هوا بیگانه « خویش » در راه نفاق ـ « دوست » در کار فریب ـ « آشنا » بیگانه *** شاخه عشق، شکست آهوی مهر، گریخت تار پیوند، گسست به که باید دل بست ؟ به که شاید دل بست ؟ زندگی زندگی دفتری از خاطره هاست خاطراتی شیرین- خاطراتی مغشوش- خاطراتی که زتلخی رگ جان میگسلد. ما ز اقلیمی پاک- که بهشتش نامند- بچنین رهگذری آمده ایم. گذری دنیانام- که نامش پیداست- مایه پستی هاست. ما ز اقلیم ازل- ناشناسانه بدین دیر خراب آمده ایم چو یکی تشنه بدیدار سراب آمده ایم مادر آن روز نخست- تک و تنها بودیم خبری از زن و معشوقه و فرزند نبود سخنی ازپدر و مادر دلبند نبود یکزمان دانستیم- پدرومادر و معشوقه و فرزندی هست خواهر و همسر دلبندی هست *** زندگی دفتری از خاطره هاست خاطراتی که زتلخی رگ جان میگسلد: روزی از راه رسید- که پدر لحظه بدرودش بود ناله در سینه تنگ- اشک در چشم غم آلودش بود جز غم و رنج توانکاه نداشت سینه اش سنگین بود- قوت آه نداشت. با نگاهی میگفت: پس از آن خستگی و پیری و بیماریها- دفتر عمر پدر را بستند ای پسر جان، بدرود! ای پسر جان، بدرود! لحظه ای رفت و از آن خسته نگاه- اثری هیچ نبود پدرم چشم غم آلوده حیرانش را بست و دیگر نگشود. *** زندگی دفتری از خاطره هاست خاطراتی که ز تلخی رگ جان میگسلد: روزی از راه رسید- که چنان روز مباد روز ویرانگر سخت روز طوفانی تلخ که به دریای وجودم همه طوفان انگیخت زورق کوچک بشکسته ما- در دل موج خروشنده دریا افتاد کاخ امید فرو ریخت مرا- مادر خسته تن خسته دلم- زمن آهنگ جدائی دارد حالت غمزده اش- چشم ماتمزده اش بامن گفت: که از این بندگران عزم رهائی دارد. *** مادرم آنکه چو خورشید بما گرمی داد- پیش چشمم افسرد باغ سر سبز امیدم پژمرد اشک نه، هستی من- گشت در جانم و از دیده برخسار دوید مادرم رفت و به تاریکی شبها گفتم: آفتابم زلب بام پرید. *** زندگی دفتری ازخاطره هاست خاطراتی که ز تلخی رگ جان میگسلد: لحظه یی میاید- لحظه یی صبر شکن- که یتیمی سر راهی گرید پدری نیست که گردی ز رخش برگیرد مادری نیست که درمانده یتیم- جای در دامن مادر گیرد. *** زندگی دفتری از خاطره هاست: بارها دیده ام و می بینم- مادری اشک آلود با نگاهی پردرد چشم در چشم غم آلود پسر دوخته است وز تهی دستی خویش- بهر تنها فرزند- سالها حسرت و ناکامی اندوخته است پشت سر می بیند- دشت تا دشت، غم و غربت و سرگردانی پیش رو مینگرد- کوه تا کوه پریشانی و بی سامانی من بجز سکه اشک- چه توانم که بپایش ریزم؟ نه مرا دستی هست- که غمی از دل او بردارم نه دلی سخت کزو بگریزم *** ما همه همسفریم کاروان میرود و میرود آهسته براه مقصدش سوی خدا آمدهایم- باز هم رهسپر کوی خدائیم همه ما همه همسفریم لیک در راه سفر- غم و شادی بهم است ساعتی در ره این دشت غریب- میرسد «راهروی خسته» به «خرم کده» یی لحظه یی در دل این وادی پیر- میرسد «همسفری شاد» به «ماتمکده»یی *** زندگی دفتری از خاطره هاست خاطراتی شیرین- خاطراتی مغشوش- خاطراتی که زتلخی رگ جان میگسلد: یکنفر در شب کام- یکنفر در دل خاک یکنفر همدم خوشبختی هاست- یکنفر همسفر سختی هاست چشم تا باز کنیم- عمرمان میگذرد وز سر تخت مراد- پای بر تخته تابوت گذاریم همه ما همه همسفریم پدر خسته براه- مادر بخت سیاه- سوواران پسر و دختر تنها مانده- عاشقانی که زهم دور شدند- دخترانی که چو گل پژمردند- کودکانی که به غربت زدگی- خفته در گور شدند- همگی همسفریم. *** تا ببینیم کجا، باز کجا، چشممان باردگر- سوی هم بازشود؟ در جهانی که در آن راه ندارد اندوه- زندگی باهمه معنی خویش- ازنو آغاز شود. زندگی دفتری از خاطره هاست خاطراتی شیرین- خاطراتی مغشوش- خاطراتی که زتلخی رگ جان میگسلد های دل چه دردیست در میان جمع بودن ********************************************** روز مرگم اشک را شیدا کنید
******************************************** هرکه خوبی کرد زجرش می دهند *********************************************** سردرگم و دلواپس و مبهم شروع شد ************************************************** گاهی دلم برای خودم تنگ میشود ********************************************** گاهی که دلم به اندازهء تمام غروبها می گیرد ************************************************ تکرار خاطرات تو شعر مجسم است ********************************************* قفل غم بر درب سلولم مزن! *********************************************** باز اين دل سرگشته من *********************************************** پرسیدم از گل سرخ در سینه ات چه داری ********************************************* شگفتا! *********************************************** لحظه نبودن نيستن ها ، اگر منت مي نهي بر كلام من ، با حترام سلامت مي گويم ************************************************* .•* *•..•* *•..•* *•..•* *•. *********************************************** هیچ جز حسرت نباشد کار من ************************************************* بــاده از جـام لـبـت گـر کـه نـنـوشـم چـه کـنـم ************************************************ بـزن مـطـرب نـوایـی خـوش تـب تـنـبور می خواهم *********************************************** ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته ************************************************* تا به کی باید بمانم یک سئول بی جواب فراموشت نخواهم کرد فراموشت نخواهم کرد، اين دل ای بی وفا! دل در ازل تا دیدمت، خـــــود را، ز خود نشناختم نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| سه شنبه 1390/02/20 | 11:49 قبل از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | عمق چشمان عمــق چشــــمان پـــــر از تنهاییـــــم را دیــد و رفت مـــن كه گفـــتم دوستـــش دارم، چـرا رنجـید و رفت؟ از همــان تـــوری كه از دریــــا تو را دزدید و رفت باز هم اشــكی به روی گــــونــه اش لغـــزید و رفت عاشــقی دلسوختـــــه این نـــكته را پرســــید و رفت آن كه از باغ بهشتت سیــب سرخــــی چـــید و رفت یـــك فرشــــته آمــــد و روی مــرا بــــوسید و رفت نوشته ای از يه عاشق به نام :محمد| سه شنبه 1390/02/20 | 11:45 قبل از ظهر | + | موضوع: ▒▓█ اشعار █▓▒ | من و اون از تو انتظار نداشتم منو تنها بزاری بری و رو وعده های نقره ایت پا بزاری توی شهری که پر از برجه و اسمون خراش من و بین گرگا و غریبه ها جا بزاری از تو انتظار نداشتم دستمو رها کنی من واست بمیرم و به دیگری نگا کنی باورم نمیشه که من از خدا تو رو بخوام تو واسه یکی دیگه شبا خدا خدا کنی تو میگفتی که همه عشقت و زندگیت منم حالا میخوای بری و خط روی رویات بزنی از تو انتظار نداشتم بشی رام سرنوشت منو بفرستی جهنم و خود ت بری بهشت همه مردم اینجا قصه مونو میدونن اخرر قصه ولی چقدر غم انگیزه و زشت از تو انتظار نداشتم که ازم دوری کنی با من دیونه عاشقت این جوری کنی از تو انتظار نداشتم که بشی مثه همه همیشه میگفتم از تو هر چی خوب بگم کمه... رفتی سالها رفته از آن روز که رفتی اما ******************************************** عشق رازی است که خورشید به بارانش گفت *********************************************** آرام باش قلب غصه دار من.. ******************************************** دوش با ياد تو، ليك از تو جدا، تا دم صبح ********************************************* بوسه باران میکنم ، هر لحظه لبخند تو را بود و نبود در شبان غم تنهایی خویش زمان عشق
به تو عادت کرده بودم کار عشاق برگ سبزم که به پاییز گرفتار شدم بهاری من بهاران را نخواهم ادامه مطلب ... آرامگه یار کجاست ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست آرمان و عشق بارانی باید تا که رنگین کمانی برآید |
|
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم 
